تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
خِتامُهُ مِسْکٌ وَ فِي ذلِکَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ «26»
خِتامُهُ مِسْکٌ: مهر او به جاى گل، مشک است و مهر به جهت آن کنند که توهّم اهل بهشت نشود که دست کسى بدان رسيده و موجب نفرت آنان شود.
پس ابرار خود مهر آن را بردارند يا ختم آشاميدن آن بر مشک باشد تا شارب بعد از آشاميدن بوى مشک از دهن و لب او آيد.
از ابو دردا روايت است که مسک شراب سفيد باشد، مانند نقره، و اهل بهشت ختم شرب به آشاميدن آن کنند «1». و مروى است که اگر مردى از اهل دنيا انگشت خود را در آن داخل و بيرون آورد، هيچ ذى روحى نباشد.
در دنيا مگر آنکه طيب آن به مشام او رسد و همه دنيا به آن معطّر گردد «2».
وَ فِي ذلِکَ: و در اين شراب يا نعيم بهشتى، فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ: بايد رغبت کنند رغبت کنندگان، يعنى عملى بجاى آرند که سبب استحقاق شراب آن گردند. چنانچه در حديث است: «من صام للّه فى يوم صائف سقاه اللّه على الظّمأ من الرّحيق المختوم»: هر که در روزهاى تابستان روزه دارد، حق سبحانه رفع تشنگى او کند به آب دادن از شراب رحيق مختوم «3». و در وصاياى حضرت نبوى به علوى عليهما السّلام فرمايد: يا على هر که ترک مسکر کند بجهت رضاى خدا و امتثال امر او، حق تعالى او را از رحيق مختوم سيراب فرمايد «4».
«1» مجمع البيان، (چ 1403 هج) ج 5، ص 456.
«2» مجمع البيان، (چ 1403 هج) ج 5، ص 456.
«3» مجمع البيان، (چ 1403 هج) ج 5، ص 456.
«4» همان مدرک ص 456 و به روايت حضرت صادق عليه السّلام در تفسير قمى (چ نجف) ج 2 ص 411.
جلد 14 - صفحه 108