تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لِيَوْمٍ عَظِيمٍ «5»
لِيَوْمٍ عَظِيمٍ: مر روزى را که بزرگ است. چه هر که گمان قيامت و زنده شدن را داشته باشد به امثال اين قبايح جرئت ننمايد. چه جاى آنکه يقين داشته باشد که مبعوث خواهد شد و در اين روز محاسبه خواهد شد، حتى به مقدار ذرّه و خردل. عظمت آن روز به اعتبار عظمت آن چيزى است که در او واقع شود از وحشت و دهشت و هول و هراس.