1- کم فروش، فاجر است و پرده ديانت را مى‌درد. لِلْمُطَفِّفِينَ ... الفُجَّارِ
2- سرنوشت فاجران، قطعى و مشخص است. «کِتابٌ مَرْقُومٌ»
3- گناه، انسان را به کفر و انکار حقايق وامى‌دارد. «وَ ما يُکَذِّبُ بِهِ إِلَّا کُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ»
4- کسانى آيات قرآن را افسانه و اسطوره مى‌خوانند که در گرداب گناه و طغيان فرو رفته‌اند. «کُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ إِذا تُتْلى عَلَيْهِ آياتُنا قالَ أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ»
5- توجيه وحى به افسانه، راهى است براى کافر ماندن. «قالَ أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ»
6- لقمه‌ى حرام، انسان را تا مرز کفر پيش مى‌برد. (در آغاز سوره سخن از کم فروشى بود که عامل کسب لقمه حرام است، در آيات بعد سخن از فجور شد و در ادامه سخن از تکذيب است.) «وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُکَذِّبِينَ»
جلد 10 - صفحه 417
7- رفتار انسان، در عقائد و باورهاى او اثر مى‌گذارد. تجاوز و گناه پى‌درپى، انسان را به تکذيب وامى‌دارد. «وَ ما يُکَذِّبُ بِهِ إِلَّا کُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ»
8- به يک تذکّر و انذار نبايد قناعت کرد، تذکّر و تلاوت بايد دائمى باشد. «تُتْلى عَلَيْهِ آياتُنا» (فعل مضارع، نشان استمرار است.)
9- قرآن، حتّى نزد مخالفان پرجاذبه است. «قالَ أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ» (اسطوره به داستان‌هاى زيبا و پر جاذبه گفته مى‌شود.)