تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) کَلاَّ بَلْ رانَ عَلى‌ قُلُوبِهِمْ ما کانُوا يَکْسِبُونَ «14» کَلَّا: (ردع است از قول مکذّبان) يعنى نه چنين است که آنها گويند، بَلْ رانَ عَلى‌ قُلُوبِهِمْ‌: بلکه غلبه کرده و زنگ نهاده بر قلب‌هاى ايشان، ما کانُوا يَکْسِبُونَ‌: آنچه بودند که به جا مى‌آوردند از آثام و معاصى، يعنى قلوب ايشان به سبب غلبه خباثت کفر و معاصى زنگ گرفته و تاريک گشته و بدين‌ «1» بحار الانوار، ج 7، باب 3، ص 42 روايت 14 بنقل از محاسن. جلد 14 - صفحه 102 سبب معرفت حق و باطل بر ايشان مخفى شده و راه خير و نصيحت بر دل‌هاى آنها بسته شده. تنبيه- حق تعالى لطيفه ربّانيّه روحانيّه از عالم قدس در اين قلب جسمانى قرار داده که تعبير شود از آن به قلب انسانى و اوست مدرک عالم عارف و اوست مخاطب و معاتب و مانند آئينه صاف و شفاف باشد. هر زمانى که بنده گناه کند، نقطه سياهى در قلب هويدا شود. اگر توبه نمايد، بر طرف و الّا متراکم شود گناه، تا آنکه سياه گردد. زيرا کثرت افعال سبب حصول ملکات است به حدّى که در ضلالت و نافرمانى منغمر گردد. عيّاشى به اسناد خود از زراره روايت نموده از حضرت باقر عليه السّلام: ما من عبد مؤمن الّا و فى قلبه نکتة بيضاء فإذا اذنب ذنبا خرج فى تلک النّکتة نکتة سوداء فاذا تاب ذهب ذلک السّواد و ان تمادى فى الذّنوب زاد ذلک السّواد حتّى يغطّى البياض فإذا اغطى البياض لم يرجع صاحبه الى خير ابدا. هيچ بنده مؤمن نباشد مگر که در قلب او نقطه سفيدى هست. چون گناه کند نقطه سياه در ميان آن پيدا شود. چون توبه کند، آن سياهى زايل گردد و اگر گناه متمادى شود و مداومت نمايد، آن سياهى زياد شود تا آنکه تمام آن نقطه سفيد را بپوشاند و هرگاه آن سفيدى به کلّى پوشيده گردد، صاحب او هرگز به گرد کار خير نگردد و دائم در معاصى باشد و بعد از آن فرمود: اين است فرمايش الهى: (کَلَّا بَلْ رانَ عَلى‌ قُلُوبِهِمْ ما کانُوا يَکْسِبُونَ). «1»