1- وعده‌هاى الهى در مورد پاداش خوبان قطعى است. «إِنَّ الْأَبْرارَ لَفِي نَعِيمٍ» (کلمه انّ و حرف لام و جمله اسميه، بيانگر قطعى بودن وعده است.)
2- دريافت نعمت در حضور ديگران، لذّت را چند برابر مى‌کند. «يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ»
3- جايگاه بلند و اشراف بر منظره‌هاى زيبا، از نعمت‌هاى بهشتيان است. «عَلَى الْأَرائِکِ يَنْظُرُونَ»
4- حالات روحى و روانى انسان، بر جسم او تأثيرگذار است. «تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ» (درخشندگى صورت بهشتيان براى انسان مشهود است.)
5- بکر و دست نخورده بودن نعمت‌هاى بهشتى، يک ارزش است. «مَخْتُومٍ»
6- لذّت‌هاى بهشتى، عوارض ندارد. «خِتامُهُ مِسْکٌ»
7- در فرهنگ اسلام، دنيا، ميدان مسابقه و رقابت است، البتّه رقابت براى به دست آوردن نعمت‌هاى اخروى. «وَ فِي ذلِکَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ»
8- بهشتيان، درجات و مراتبى دارند. «الابرار- المقربون»
«1». محمّد، 15.
«2». تفسير نمونه.
«3». تفسير برهان.
تفسير نور(10جلدى)، ج10، ص: 421