تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا کانُوا مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَکُونَ «29» وَ إِذا مَرُّوا بِهِمْ يَتَغامَزُونَ «30» وَ إِذَا انْقَلَبُوا إِلى‌ أَهْلِهِمُ انْقَلَبُوا فَکِهِينَ «31» وَ إِذا رَأَوْهُمْ قالُوا إِنَّ هؤُلاءِ لَضالُّونَ «32» وَ ما أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حافِظِينَ «33» فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الْکُفَّارِ يَضْحَکُونَ «34» عَلَى الْأَرائِکِ يَنْظُرُونَ «35» هَلْ ثُوِّبَ الْکُفَّارُ ما کانُوا يَفْعَلُونَ «36» همانا مجرمان پيوسته به اهل ايمان مى‌خنديدند. و هرگاه از کنارشان مرور مى‌کردند، (از روى تمسخر) با چشم و ابرو به يکديگر اشاره مى‌کردند. و هرگاه به سوى اهل خودشان (و همفکران منحرفشان) باز مى‌گشتند، (شادمان از تمسخر) طنزگونه و بذله‌گويان باز مى‌گشتند. و هرگاه اهل ايمان را مى‌ديدند، مى‌گفتند: شکّى نيست که آنان گمراهند. در حالى که آنان، رسالت نگهبانى بر مؤمنان را نداشتند. پس امروز، اهل ايمان بر اين کفّار مى‌خندند. در حالى که بر تخت‌هاى بهشتى نظاره‌گرند. که آيا کافران کيفر عملکرد خود را ديده‌اند؟