تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
هَلْ ثُوِّبَ الْکُفَّارُ ما کانُوا يَفْعَلُونَ (36)
هَلْ ثُوِّبَ الْکُفَّارُ: آيا جزا داده شدند کافران، ما کانُوا يَفْعَلُونَ: آن عمل‌ها را که بودند در دنيا که مى‌کردند از سخريه و استهزاء؟
بيان- استفهام بر سبيل تقرير است. يعنى البته ايشان جزا داده شوند به مثل آنچه با مؤمنان از استهزاء و خنده در دنيا مى‌نمودند و به جهت آن به عذاب نيران و عقاب جاودان گرفتار شدند. و ممکن است که ملائکه آن را به مؤمنان گويند و ايشان را تنبيه کنند به اينکه کفار به جزاى کفر و استهزاء رسيدند تا سرور ايشان بيشتر شود.
نکته- استعمال لفظ ثواب در مقام عقوبت، با آنکه در عرف مختص است به نعمت و رحمت و کرامت، به جهت آن است که در اصل لغت به معنى جزائى است که راجع شود به عامل، به سبب عمل او. پس استعمال او در اين مقام به اصل لغت باشد. يا به جهت آنکه در مقابل آن چيزى است که با مؤمنان به جاى آرند.
جلد 14 - صفحه 113
سوره هشتاد و چهارم « (الانشقاق)»
سورة الانشقاق- اين سوره مبارکه مکّى است.
عدد آيات- بيست و سه [آيت است نزد بصرى و شامى و بيست و پنج نزد باقيان]. «1» عدد آيات- بيست و سه عدد کلمات- يکصد و هفت.
عدد حروف- چهار صد و سى.
ثواب تلاوت آن- در سوره انفطار ذکر شد.
چون ختم سوره مذکوره به ذکر احوال قيامت فرمود، افتتاح اين سوره نمود به مثل آن و آن را متّصل ساخت به اول، مانند اتّصال نظير به نظير.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ