تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذَا الْکَواکِبُ انْتَثَرَتْ «2»
وَ إِذَا الْکَواکِبُ انْتَثَرَتْ: [و] آنگاه که ستارگان فرو ريزند.
از ابن عباس نقل است که اوّل نور از کواکب زايل کنند و بعد از آن اجرام مظلمه آنها را منتشر سازند. «1» در تبيان- کواکب بر مثال قناديل از پيش طاق فلک به سلاسل نور آويخته و آن سلاسل به دست ملائکه است و چون ملائکه بميرند، آن سلاسل از دست آنها بيفتد و کواکب به زمين ريزند. «2»