1- انسان، موجودى غافل و فريب خورده است و خود را از عواقب کار و قهر خدا در امان مى‌پندارد. «يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ ما غَرَّکَ بِرَبِّکَ»
2- چرا انسان با آن همه نياز و ضعف، مغرور باشد؟ «يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ ما غَرَّکَ»
3- بدترين نوع کبر و غرور، آن است که در برابر پروردگار کريم و هستى بخش باشد. «غَرَّکَ بِرَبِّکَ الْکَرِيمِ الَّذِي خَلَقَکَ»
4- غرور و غفلت انسان، سوء استفاده از لطف و کرم و پرده‌پوشى خداست. «ما غَرَّکَ بِرَبِّکَ الْکَرِيمِ»
«1». حاقّه، 40.
«2». واقعه، 77.
«3». يس، 11.
جلد 10 - صفحه 408
5- لطف و کرم ابتدايى خدا تنها نسبت به مؤمنان نيست، بلکه نسبت به همه انسان‌هاست. يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ .... بِرَبِّکَ الْکَرِيمِ
6- غرور انسان، بيانگر غفلت او از نعمت‌هاى الهى و عظمت آفريدگار است. «ما غَرَّکَ بِرَبِّکَ الْکَرِيمِ»
7- درمان غرور، توجّه به الطاف کريمانه است. الْکَرِيمِ ... خَلَقَکَ فَسَوَّاکَ فَعَدَلَکَ
8- آفرينش، نشانه قدرت، «خَلَقَکَ» تسويه، نشانه حکمت، «فَسَوَّاکَ» و اعتدال، دليل علم او به تمام نيازهاست. «فَعَدَلَکَ»
9- آفرينش انسان و هماهنگى و تعادل ميان اعضاى او، جلوه‌اى از کرم خداوند است. «الْکَرِيمِ الَّذِي خَلَقَکَ فَسَوَّاکَ فَعَدَلَکَ»
10- تنوّع شکل و قيافه انسان‌ها، براساس خواستِ حکيمانه خداوند است. «فِي أَيِّ صُورَةٍ ما شاءَ رَکَّبَکَ»
11- براى شکستن غرور، بايد نعمت‌هاى الهى را پى‌درپى گوشزد کرد. «خَلَقَکَ، فَسَوَّاکَ، فَعَدَلَکَ، رَکَّبَکَ»
12- آنکه در دنيا تو را آفريد، در آخرت نيز تو را خلق مى‌کند، پس تکذيب چرا؟
«کَلَّا بَلْ تُکَذِّبُونَ بِالدِّينِ»
13- کسى که به دنيا مغرور شود، آخرت را انکار مى‌کند. «غَرَّکَ- تُکَذِّبُونَ»
14- گرچه شما قيامت را منکر مى‌شويد، ولى فرشتگان کار خود را انجام مى‌دهند. تُکَذِّبُونَ ... إِنَّ عَلَيْکُمْ لَحافِظِينَ
15- فرشتگان متعدّد، مسئول حفظ و حراست از انسان‌ها هستند. «لَحافِظِينَ»
16- فرشتگان، مسئول ثبت و ضبط کارهاى انسانند. «کِراماً کاتِبِينَ»
17- فرشتگانِ مراقب، در ثبت اعمال برخوردى کريمانه دارند. «کِراماً کاتِبِينَ»
18- فرشتگان هم متعدّدند، هم تيزبين و هم ريزبين. «يَعْلَمُونَ ما تَفْعَلُونَ»
19- توجّه به ثبت اعمال توسط فرشتگان معصوم، سبب حيا و تقواى انسان مى‌شود. «يَعْلَمُونَ ما تَفْعَلُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج10، ص: 409