تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ «7»
وَ إِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ: و آنگاه که نفس‌ها جفت گردانيده شوند. يعنى هر کس را با مثل خود برانگيزانند، صالح را با صالح و طالح را با طالح. يا هر کس را با عمل خود جمع کنند يا همه را به شکل خود مقارنه دهند. کفّار و عصاة را به شکل اهل جهنّم و مؤمنان را به شکل اهل بهشت.
از ابن عباس مروى است که در اين وقت مؤمنان به سه صنف شوند: اصحاب ميمنه، اصحاب مشئمه، مقرّبون. «3»