تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذَا الْبِحارُ سُجِّرَتْ «6»
«1» تفسير شريف لاهيجى (چ تهران- 1340 ش) ج 4 ص 719.
جلد 14 - صفحه 68
وَ إِذَا الْبِحارُ سُجِّرَتْ: و آن هنگام که درياها پر گردانيده شوند. يعنى همه درياهاى تلخ و شور بهم مختلط و يکى شوند. ابن عباس نقل نموده که چون روز قيامت شود، خداى تعالى آفتاب و ماه و ستارگان را در هم پيچد و در دريا افکند و بعد بادى بر آن جهد و همه درياها پر از آتش گردد براى تعذيب کفّار. «1»؟؟؟
بعضى مراد بحار جهنم است نه دنيا. زيرا درياهاى دنيا فانى شود؛ و معنى آنکه دريا [ها] ى جهنم را پر از ريم و چرک گردانند که از ابدان جهنّميان سيلان نمايد.
ابن عباس گفته: نزد قيام قيامت اين شش علامت که مذکور شد، در دنيا حادث شود و شش ديگر در آخرت وقوع يابد، «2» که آنها اين است: