تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ «10»
وَ إِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ: و آنگاه که نامه‌هاى اعمال که به وقت مرگ بندگان پيچيده، گشاده گردانيده شود نزد حساب تا اعمال او بر او ظاهر گردد و به آن خبر داده شود. پس اى فرزند آدم، صحيفه عمل تو در هم پيچيده شود و بعد از آن در روز قيامت آن را بگشايند. پس بايد مرد نظر کند در آنچه املا مى‌کند در صحيفه خود و از نشر آن انديشه نمايد. مروى است که حضرت [رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم] به أم السلمه فرمود: مردمان سر و پا برهنه محشور شوند. گفت:
زنان چه حال داشته باشند؟ فرمود: اى امّ سلمه، مردمان همه مشغول و به يکديگر نپردازند، پرسيد: به چه چيز مشغولند. فرمود: به گشودن نامه‌هاى اعمال که در او نوشته باشد عملى که مقدار ذرّه و دانه خردل باشد که کوچکترين دانه‌هاست. يعنى هيچ چيز از عمل فرو گذاشته نشود. «2» نزد بعضى مراد به نشر صحف، تفريق ميان مردمان [است] يعنى نامه‌ها را ميان صاحبان آن پراکنده سازند و هر کسى نامه خود را بردارد. و از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مروى است که روز قيامت صحف از زير عرش پران
«1» وسائل الشيعة، چ بيروت، ج 14 ص 34 روايت 25022.
«2» تفسير ابو الفتوح (چ اسلاميه) ج 12 ص 7.
جلد 14 - صفحه 71
شود، پس صحيفه مؤمن به دست راست او آيد، نوشته باشد: «فى جنّة عالية» و صحيفه کافر به دست چپ او آيد، مکتوب است: «فى سموم و حميم». و اين صحيفه غير صحيفه اعمال باشد. «1»