تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
مُطاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ «21»
«1» سوره انبياء، آيه 107.
«2» تفسير منهج الصادقين (چ سوم) ج 6، ص 127.
جلد 14 - صفحه 75
مُطاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ: فرمان برده شده در ميان ملائکه، در آسمان‌ها با امانت است. يعنى هر چه گويد فرمان او برند. و از آن جمله در شب معراج [خزنه] بهشت را امر نمود تا درهاى بهشت گشودند، و پيغمبر داخل شد و انواع نعم را مشاهده نمود، و خازنان جهنّم را امر نمود تا ابواب جهنم گشودند و حضرت انواع نکال و عذاب را ديد، و وحى گزارى که امانت وحى را مى‌رساند و اصلا در آن کم و زياد ننمايد.
بيان- در حديث است که حضرت پيغمبر به جبرئيل فرمود: چه نيکو مدح فرموده خدا تو را در اين قول ذِي قُوَّةٍ عِنْدَ ذِي الْعَرْشِ مَکِينٍ مُطاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ قوّت و امانت تو چيست؟ گفت: اما قوّت من، چون مأمور شدم به تخريب مدائن لوط که چهار شهر بودند. و در هر شهرى چهار صد هزار مرد مقاتل غير از ذرارى و زنان، من آن شهر را از زمين هفتم از جاى کندم و به آسمان بردم تا آنکه آواز خروسان و سگان آن شهر را ملائکه آسمان شنيدند و من آن را منقلب گردانيدم و همه را زير و رو کردم. امّا امانت من آنکه هيچ چيز مأمور نشده که در آن تعدّى کرده باشم و تغيير و تبديل و زياده و کم نموده باشم. «1» در تبيان شيخ طوسى (رحمه اللّه) فرمايد: مراد به رسول در اين آيه، حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم باشد که بزرگوار است نزد پروردگار، صاحب قوّت است در طاعت و صاحب قدرت و مکانت نزد حضرت سبحان، و مطاع، يعنى مستجاب الدّعوه و امين بر اسرار غيب. «2»