اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِن هُوَ إِلاّ ذِکرٌ لِلعالَمِين‌َ «27»
نيست اينکه قرآن مگر ياد آورنده براي عالمين. اگر خداوند اينکه پيغمبر اکرم را نفرستاده بود و اينکه قرآن مجيد را نازل نکرده بود احدي راه بصراط مستقيم الهي پيدا نميکرد يک دنيا را کفر و شرک و ضلالت پرکرده بود نامش دوره جاهليت گذارده شده بود فقط اوصياء حضرت ابراهيم در بني اسماعيل و اوصياء حضرت عيسي در بني- اسرائيل و قليلي از انبياء و مؤمنين بودند آنها هم مقهور و مغلوب و مستور بودند.
اما طوايف مشرکين در اطراف دنيا بسيار بودند، و طايفه يهود هم در خلال اينکه مدت سه مرتبه در شرک سير کردند که ابدا اسمي از موسي و تورات در ميانه آنها مذکور نبود و آن قدر کفريات در اينکه کتاب درج کردند و کتبي بنام عهد قديم هر يک نوشتند و بانبياء استناد دادند که شرح آنها را حقير مفصلا با دلائل و براهيني که نتوانند يهود انکار کنند در مجلد اول کلم الطيب در بحث نبوت خاصه بيان کرده‌ام مراجعه فرمائيد، و طايفه نصاري اناجيل اربعه و کتبي بنام عهد جديد با شدّت اختلافي که بين آنها هست که خود دليل بر کذب آنها ميشود که اينکه را هم در همانجا تذکر داده با قول بتثليث و نسبتهايي بعيسي و مريم لذا ميفرمايد:
إِن هُوَ إِلّا ذِکرٌ لِلعالَمِين‌َ تنبيه: يکي از آيات شريفه قرآن که دلالت بر خاتميت حضرت رسالت دارد، و اينکه مبعوث بر کافه انس و جن شده الي يوم القيامه همين آيه شريفه است بواسطه کلمه للعالمين که جمع محلي بالف و لام است شامل تمام اينها ميشود.