تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
کَلاَّ إِنَّها تَذْکِرَةٌ «11»
کلّا: (اين ردع است از معاتبه) يعنى منزجر شو از ترش روئى و اعراض و محترز شو از اقبال به اغنيا و اعراض از فقرا. و اين اشعار است به آنکه [جايز نيست] مثل اين را در زمان مستقبل به جاى آرند. إِنَّها تَذْکِرَةٌ: بدرستى که آيات قرآنى پندى است مر خلقان را. يعنى واجب است متّعظ شدن و عمل به موجب آن.