پیام‌های تفسیر نور

1- انسان، مأمور به تفکر در غذا، به عنوان يکى از نعمت‌هاى خداست، خوردن‌ «1». کافى، ج 1، ص 50. جلد 10 - صفحه 389 بى‌فکر کار حيوان است. «فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسانُ إِلى‌ طَعامِهِ» 2- اگر ملاکهاى معنوى نباشد، انسان و حيوان در کاميابى از غذا و طبيعت، در يک رديفند. «مَتاعاً لَکُمْ وَ لِأَنْعامِکُمْ» 3- دقّت در پيدايش نعمت‌ها، وسيله‌اى براى کفر زدائى است. قُتِلَ الْإِنْسانُ ما أَکْفَرَهُ‌ ... فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسانُ إِلى‌ طَعامِهِ‌ 4- هستى، مدرسه خداشناسى است، چه سير تکاملى درون انسان و چه بيرون انسان. مِنْ نُطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ‌- أَماتَهُ‌- أَنْشَرَهُ‌ صَبَبْنَا الْماءَ صَبًّا ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا ... 5- ريزش باران و رويش انواع گياهان و درختان، هدفمند است و فراهم شدن غذا براى انسان و حيوانات، يکى از حکمت‌هاى آن است. أَنَّا صَبَبْنَا الْماءَ ... شَقَقْنَا الْأَرْضَ‌ ... فَأَنْبَتْنا فِيها حَبًّا ... مَتاعاً لَکُمْ وَ لِأَنْعامِکُمْ‌ 6- انگور، زيتون و خرما، از ميوه‌هاى مورد سفارش قرآن است. عِنَباً ... زَيْتُوناً وَ نَخْلًا