تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَإِذا جاءَتِ الصَّاخَّةُ (33)
بعد از ذکر نعم دالّ بر وجود صانع عالم و قدرت او بر جميع امور، که از جمله آن حشر و نشر است، ذکر احوال قيامت مى‌نمايد.
فَإِذا جاءَتِ الصَّاخَّةُ: پس چون بيايد آواز کننده با شدّت و هيبت تمام، يعنى صيحه‌اى که اگر مردمان بشنوند کر گردند. مراد نفخه ثانيه است که احيا باشد. چون صيحه بيايد، ببينيد شدائد و اهوال بسيار.