تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ صاحِبَتِهِ وَ بَنِيهِ (36)
وَ صاحِبَتِهِ وَ بَنِيهِ: و از زن خود با آنکه انيس او بوده، و از فرزندان خود با وجود پشت گرمى به ايشان. و فرار از اقربا به جهت اشتغال او باشد به کار خود و اضطرار او به احوال خود و علم او به عدم نفع از ايشان. نزد بعضى فرار به جهت ترس او باشد از مطالبه ايشان به تبعات. چه برادر گويد: چرا در مال خود با من مواسات نکردى. و پدر و مادر گويند: تقصير نمودى در احسان به ما. و زن گويد: طعام حرام به من دادى و رعايت حقوق واجبه نکردى. و فرزندان گويند:
تعليم آداب دينى و ارشاد نکردى.
در خصال ابن بابويه (رحمه اللّه) [مروى است که] از حضرت سيد الشهدا عليه السّلام سؤال شد از اين آيه، کيستند ايشان؟ فرمود قابيل فرار کند از برادر خود هابيل، و آنکه فرار کند از مادرش حضرت موسى، و آنکه فرار کند از پدرش حضرت ابراهيم، و آنکه از زنش فرار کند لوط، و آنکه از پسرش فرار کند نوح، از پسرش کنعان. «1» بيان- صدوق (رحمه اللّه) فرمايد: حضرت موسى عليه السّلام فرار کند از مادرش از ترس آنکه مبادا کوتاهى نموده باشد از حق او. و حضرت ابراهيم عليه السّلام فرار نمايد از پدر مربّى مشرک خود، که عمويش باشد، نه پدرى که والد او باشد که تارخ است. «2»