تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) لِکُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ (37) «1» کتاب الخصال (چ بيروت) ج 1، باب الخمسة، روايت 102، ص 318. «2» کتاب الخصال (چ بيروت) ج 1، باب الخمسة، روايت 102، ص 318. جلد 14 - صفحه 61 لِکُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ‌: هر مردى و شخصى را از اهل قيامت، يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ‌: در آنروز کارى است که مشغول دارد او را به آن و به سبب گرفتارى او به آن به کار ديگرى نپردازد. عطاء بن يسار از سوده زوجه حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت نموده که فرمود: روز قيامت خلايق محشور شوند سر و پا برهنه و ختنه ناکرده و عرق به طريق لجام در دهن ايشان درآمده و به گوش ايشان رسيده. سوده گفت من گفتم: «يا رسول اللّه وا سوأتاه! ينظرنا بعضنا الى بعض» چه رسوائى باشد در آن روز که همه در عورت يکديگر نظر کنند. حضرت فرمود به جهت شدّت گرفتارى به خود مشغول و به ديگرى نپردازند. پس اين آيه تلاوت فرمود: «لِکُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ» «1»