اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
لِکُل‌ِّ امرِئ‌ٍ مِنهُم يَومَئِذٍ شَأن‌ٌ يُغنِيه‌ِ (37)
از براي هر يک از آنها در آن روز شغلي و کاري و گرفتاري است که همان بس است براي او که بفکر ديگري نباشد ميگويد: مرا نجات ده با ديگران هر چه ميخواهي بکن، ابدا بفکر ديگري نيست تمام فکرش متوجه بخود او است بلکه در حق آنها طلب عذاب ميکند ميگويد: رَبَّنا هؤُلاءِ أَضَلُّونا فَآتِهِم عَذاباً ضِعفاً مِن‌َ النّارِ اعراف آيه 38، و ميگويد: قالُوا رَبَّنا مَن قَدَّم‌َ لَنا هذا فَزِده‌ُ عَذاباً ضِعفاً فِي النّارِ
جلد 17 - صفحه 399
ص آيه 61، و اينکه آيات و لو در حق اکابر و اتباع و ضعفاء و در حق آباء متقدم وارد شده لکن به تنقيح مناط که سبب شده براي عذاب او مشمول ميشود که ميفرمايد: يا أَيُّهَا- الَّذِين‌َ آمَنُوا إِن‌َّ مِن أَزواجِکُم وَ أَولادِکُم عَدُوًّا لَکُم فَاحذَرُوهُم تغابن آيه 14، و ميفرمايد: أَنَّما أَموالُکُم وَ أَولادُکُم فِتنَةٌ تغابن آيه 15. هر که و هر چه باعث و سبب عذاب او شده.