تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ النَّاشِطاتِ نَشْطاً «2»
وَ النَّاشِطاتِ نَشْطاً: و سوگند به ملائکه که به نشاط و رفق بيرون برندگانند ارواح مؤمنان را بيرون بردنى به رفق و مدارا و نرمى، تا آنکه به سهولت تمام، روح از بدن ايشان مفارقت کند. در حديث است که هيچ مؤمن نباشد الّا نزد موت او بهشت و غرف و ساير نعم بر او عرضه کنند، و چون جاى خود را در آنجا ببيند، به نشاط و بهجت تمام جان سپارد، و کافران را همچنين جاى در جهنم با انواع عقوبت و عذاب، تا به عسرت هر چه تمامتر جان آنها نزع نمايند.
«1» بحار الانوار (چ حيدرى)، ج 12، باب 3، ص 75- 74، روايت 25 به نقل از عوالى اللئالى و تسلية الفؤاد، سيد عبد اللّه شبّر- طبع قم 1393 هج، ص 39- 40، به نقل از جامع الاخبار ص 198.
جلد 14 - صفحه 29