تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
وَ النَّازِعاتِ غَرْقاً «1»
«1» ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، (ج حيدرى 1391 هج)- ص 149.
جلد 14 - صفحه 28
وَ النَّازِعاتِ غَرْقاً: سوگند به کشندگان، از روى قوّت و شدت. يعنى به ملائکه موت که نزع کنندگانند جان‌هاى کافران را به اغراق نمودن در آن نزع؛ و آن بيرون آوردن جان‌هاى ايشان است از اقصاى ابدان و از اصول انگشتان و ناخن‌ها و از زير موى‌هاى ايشان به قهر و خشم تمام، تا چون همه آن را به حلق آرند، بازگذارند تا باز به جاى خود رود، پس بار ديگر نزع آن کنند. علّامه مجلسى (رحمه اللّه) روايت نموده که حضرت خليل الرحمن عليه السّلام از ملک الموت خواست که ظاهر شود براى او به صورتى که قبض روح فاجر مى‌نمايد. عرض کرد قدرت بر ديدن ندارى. فرمود توانائى دارم. گفت برگردان صورت خود را از من. حضرت التفات نمود، ناگاه ديد مرد سياه روى با موى سياه و بدبو با لباس سياه که از دهن و مناخر دماغ او آتش و دود سياه بيرون مى‌آيد، در آن حال غشوه بر آن حضرت عارض شد. چون افاقه آمد، فرمود اگر ملاقات ننمايد فاجر نزد موت خود، مگر همان صورت و هيبت تو را، هر آينه او را همين عذاب و نقمت کافى خواهد بود. «1»