نکته‌های تفسیر نور

«واد» همان وادى است که درّه ميان دو کوه يا دو تپه را گويند و «طُوىً» درّه‌اى در پائين کوه طور است. «خشيت» به ترسى گويند که ناشى از ايمان به عظمت خداوند باشد. «تَزَکَّى» از «زکات» به دو معناست: رشد و نموّ، پاکى و طهارت. جايگاه گفتگو با خداوند بايد پاک و مقدّس باشد. چنانکه در اين آيه مى‌فرمايد: «ناداهُ رَبُّهُ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ» و در آيات ديگر مى‌خوانيم: «طَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَ الْقائِمِينَ وَ الرُّکَّعِ السُّجُودِ» «1»، (خداوند به ابراهيم فرمود:) خانه مرا براى طواف کنندگان و برپا ايستادگان و رکوع و سجودکنندگان (نمازگزار)، پاکيزه بدار. «ما کانَ لِلْمُشْرِکِينَ أَنْ يَعْمُرُوا مَساجِدَ اللَّهِ» «2»، مشرکان سزوار نيست و حق ندارند به تعمير «1». حج، 26. «2». توبه، 17. جلد 10 - صفحه 375 و بازسازى مساجد الهى دست بزنند. «إِنْ أَوْلِياؤُهُ إِلَّا الْمُتَّقُونَ» «1»، تنها پرهيزکاران شايسته توليت وسرپرستى (مسجد الحرام) هستند. «خُذُوا زِينَتَکُمْ عِنْدَ کُلِّ مَسْجِدٍ» «2»، در هر مسجدى و به هنگام نماز، زينت‌هاى خود را همراه کنيد.