تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَأَراهُ الْآيَةَ الْکُبْرى «20»
پس حضرت موسى عليه السّلام به امر الهى نزد فرعون رفت و تبليغ رسالت نموده؛ از او معجزه طلبيد.
فَأَراهُ الْآيَةَ الْکُبْرى: پس نشان داد او را موسى معجزه بزرگ، که آن قلب عصا به مار بود، که مقدّم و اصل همه معجزات و متضمن مزيّت برهان بود. يا مراد عصا و يد بيضا يا مجموع معجزات که در وضوح دلالت در حکم آية واحده بود.