تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَقالَ أَنَا رَبُّکُمُ الْأَعْلى «24»
فَقالَ أَنَا رَبُّکُمُ الْأَعْلى: پس گفت منم پروردگار شما و متولّى جميع امور شما که عالى هستم [از شما] و از همه الهه ديگر که اصنام‌اند و بر صورت من ساخته‌اند. چه بهر که خواهم، ضرر مى‌توانم رسانيد و هيچ کس نتواند به من ضرر رساند. پس هيچ خدائى برتر از من نباشد.
در لطائف- نقل نموده که ابليس اين سخن شنيد، گفت مرا طاقت شنيدن اين کلام نيست زيرا من دعوى خيريت کردم بر آدم، اين همه بلا به من رسيد.
فرعون که چنين لافى مى‌زند، کار او به کجا رسد. «1» بنا به قولى فرعون چون مشاهده اژدها کرد، پناه به قوم خود آورد. گفت: «أَنَا رَبُّکُمُ الْأَعْلى فامنعونى من هذا الثعبان». جهّال قوم به جهت فرط جهالت تفکّر نکردند در اين که شخصى که از ضرر ثعبان خائف و بامثال خود استعانت جويد، چگونه در دعوى الوهيت صادق باشد. «2» مروى است چون فرعون معجزات را ديد، ملزم شد و نخواست که عجز او بر قوم ظاهر شود. حيله‌بازى پيش گرفت، گفت: اگر به حسب فرض خداى ديگر باشد، چنانچه موسى گويد، من برتر از او خواهم بود. چه رسول او موسى است؛ هميشه برهنه و گرسنه و کلاهى بر سر و چوبى در دست و نعلينى در پا و نه اسب دارد نه غلام و خدم، و رسولان من جامه‌هاى زيبا و لباس‌هاى ديبا [پوشيده‌اند] و به شوکتى تمام بر اسب‌ها سوارند و مستغرق در طلا و نقره، صاحب خدم و حشم و مال و منال، از اين جا رتبه من و خداى موسى را معلوم کنيد و بدانيد من
«1» منهج الصادقين، چ سوم اسلاميه، ج 10، ص 143.
«2» مجمع البيان (1403 هج)، ج 5 ص 432.
جلد 14 - صفحه 37
عزيزترم. «1»