پیام‌های تفسیر نور

1- قيامت، بزرگترين و فراگيرترين حادثه است که تمام حوادث ديگر را تحت الشعاع خود قرار مى‌دهد. «الطَّامَّةُ الْکُبْرى‌» 2- انسان در قيامت، دائماً متذکّر کارهايش در دنيا مى‌شود. «يَتَذَکَّرُ الْإِنْسانُ ما سَعى‌» 3- ريشه طغيان، دنياپرستى است. «طَغى‌ وَ آثَرَ الْحَياةَ الدُّنْيا» 4- دنيا بد نيست، ترجيح آن بر آخرت بد است. «آثَرَ الْحَياةَ الدُّنْيا» 5- خداوند که ترس ندارد، مقام اوست که مايه ترس انسان مى‌شود. مثل اينکه انسان از قاضى مى‌ترسد، زيرا مى‌داند اگر جرمى مرتکب شود، با او سر و کار دارد. «خافَ مَقامَ رَبِّهِ» ريشه مبارزه با نفس، خوف الهى است. «خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى‌» 7- نفس انسان فتنه‌گر است که بايد او را باز داشت. «وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى‌» 8- قانون الهى براى همه افراد يکسان است. مَنْ طَغى‌ ... مَنْ خافَ‌