پیام‌های تفسیر نور

1- برخى سؤالات درباره قيامت، نابجاست و نياز به پاسخ ندارد. (مانند سؤال از زمان وقوع قيامت) يَسْئَلُونَکَ عَنِ السَّاعَةِ ... 2- گفتگو در امرى که به بشر مربوط نيست، معنا ندارد. «فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِکْراها» 3- علم بشر محدود است و نمى‌تواند به انتهاى علم که مخصوص خداوند است دست يابد. «إِلى‌ رَبِّکَ مُنْتَهاها» 4- وظيفه پيامبر، انذار مردم است، نه الزام و اجبار به پذيرش. «إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرُ» 5- از شرايط پذيرش دعوت انبيا، آمادگى روحى مردم و پرواداشتن از گناه است. «أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشاها» 6- آخرت به قدرى بزرگ است که تمام عمر دنيا و برزخ در کنار آن، به مقدار شبى يا روزى بيش نيست. «لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحاها» «والحمد للّه ربّ العالمين» جلد 10 - صفحه 382 سوره عَبس‌ اين سوره چهل و دو آيه دارد و در مکّه نازل شده است. نام سوره از اولين آيه گرفته شده و به معناى چهره درهم کشيدن است. گرچه شأن نزول آيات اوليه اين سوره، برخورد نامناسبى است که با يک فرد نابينا صورت گرفته، امّا محور مطالب آن، همانند ديگر سوره‌هاى مکّى، معاد و حوادث تکان دهنده قيامت و سرنوشتِ مؤمنان و کافران در آن روز است. بيان گوشه‌اى از نعمت‌هاى خداوند به انسان و کفران و ناسپاسى او در برابر اين نعمت‌ها، بخشى ديگر از آيات اين سوره را تشکيل مى‌دهد. بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌ به نام خداوند بخشنده مهربان‌