تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى (40)
وَ أَمَّا مَنْ خافَ: و اما هر که ترسيده باشد، مَقامَ رَبِّهِ: از ايستادن نزد پروردگار خود، يعنى در موقف عتاب ربّ الارباب، وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى:
و بازداشته باشد نفس خود را از آرزوى آن، يعنى از تمنّاى حرام و ناشايست.