در تفسير الميزان، گزارشى از عقايد اقوام و ملل مختلف، در مورد زنانى که شوهران خود را از دست مى‌دهند، آمده است. در آنجا مى‌خوانيم: برخى اقوام معتقد بودند که بايد بعد از مرگ شوهر، زن را زنده بسوزانند. و برخى ديگر مى‌گفتند که او را به همراه شوهر، زنده در زير خاک دفن کنند. بعضى از اقوام براى هميشه ازدواج مجدّد همسر را ممنوع مى‌دانستند. و برخى زودتر از يک سال ويا نه ماه را مجاز نمى‌دانستند.
در ميان بعضى از اقوام رايج بود که اگر مرد وصيّت کند، بايد تا آن مدّت که وصيّت کرده همسرش ازدواج نکند و برخى نيز از همان لحظه مرگ، ازدواج مجدّد را مجاز مى‌دانستند.
در ميان اين عقايد انحرافى که افراط و تفريط در آنها نمايان است، اسلام نظريه خود را مبنى بر نگاه داشتن عدّه وسپس اجازه ازدواج با مرد دلخواه را در چارچوب شايستگى و معروف بودن، ارائه داده است.
در مدّت چهار ماه و ده روز عدّه‌ى وفات، روشن مى‌شود که آيا زن باردار است يا نه. البته اين مدّت در مورد زنانِ غير باردار است و زنان باردار بايد تا وقت وضع حمل عدّه نگهدارند.
قرآن در بيشتر موارد مربوط به ازدواج، کلمه‌ى «معروف» را بکار برده است. اين نشان دهنده‌ى آن است که اساس هرگونه تصميم بايد عاقلانه و شرع پسند باشد.
جلد 1 - صفحه 367