تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لِنُخْرِجَ بِهِ حَبًّا وَ نَباتاً «15»
لِنُخْرِجَ بِهِ حَبًّا: تا بيرون آريم به آن آب، دانه که قوت را شايد، مانند جو و گندم، و نباتا: و روئيدنى که علف را شايد، مانند کاه و گياه. نزد بعضى مراد آن که بيرون آوريم از دريا دانه [در] و از زمين گياه را.
نعمت يازدهم: