تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِکَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً «11»
فَوَقاهُمُ اللَّهُ: پس نگهدارد خدا ايشان را، شَرَّ ذلِکَ الْيَوْمِ: از بدى اين روز، يعنى از اهوال و شدايد آن، وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً: و پيش آرد ايشان را، يعنى بدهد به ايشان نضارت و طلاقت وجه که آن تازگى و گشادگى روى و خوبروئى است، و فرح و شادى قلبى در مقابل ترش روئى کفار و حزن فجار.