تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً «10» إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا: بدرستى که ما مى‌ترسيم از پروردگار خود، يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً: در روزى ترش در نهايت سختى، يعنى روزى که رويهاى مردم در آن ترش گردد به جهت شدت اهوال آن و به سبب کراهت آن، مردم روى خود را درهم کشند. از ابن عباس مروى است که روى کافران در آن روز ترش گردد و درهم کشيده شود، و در ميان هر دو چشم او مثل قطران عرق روان شود. حاصل آنکه ما به جهت رضاى الهى و غضب سبحانى در اين روز که مشتمل است بر شدائد غير متناهى، اطعام مى‌کنيم نه به غرضى از اغراض.