تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قَوارِيرَا مِنْ فِضَّةٍ قَدَّرُوها تَقْدِيراً «16»
قَوارِيرَا مِنْ فِضَّةٍ: اوانى و اکواب آن مانند بلورند در شفافيت که از نقره مخلوق شده باشد. از حضرت صادق عليه السّلام مروى است: که نفوذ کند بصر در نقره بهشت، همچنانکه نفوذ کند در شيشه و بلور «1».
مراد آنکه اصل آن از نقره باشد، و مجتمع باشد در او سفيدى نقره و صفاى شيشه. پس آنچه در داخل آن باشد از شيشه آن تواند ديد. قَدَّرُوها تَقْدِيراً:
اندازه کنند آن ظرفها را اندازه کردنى بر مقادير و اشکال به مقدار آرزوهاى خود، يا به حسب اعمال صالحه خود، يا اندازه نمايند ساقيان آن ظرفها را فراخور سيرابى ايشان، يعنى هر کس فراخور حوصله خود جا مى‌دهند که بدان سيراب گردد و در آن ظرف زياده و نقصان نباشد، و شرب به اين طريق الذشرب است، زيرا به مقدار حاجت است بى‌زياده و نقصان.