1- پذيرايى در بهشت، خصوصيات ويژه‌اى دارد. از جمله:
نيازى به درخواست و تقاضا ندارد، زيرا پذيرايى کنندگان همواره به دور بهشتيان مى‌گردند. «يَطُوفُ»
«1». واقعه، 33.
«2». واقعه، 33.
«3». واقعه، 20.
«4». واقعه، 21.
«5». واقعه، 19.
«6». انسان، 14.
«7». يس، 56.
«8». واقعه، 16.
«9». توبه، 71.
«10». يس، 58.
«11». طور، 21.
«12». دعاى ندبه.
«13». محمّد، 15.
جلد 10 - صفحه 334
مسئولين پذيرايى از هر سو بر بهشتيان اشراف دارند. «يَطُوفُ عَلَيْهِمْ»
پذيرايى کنندگان نوجوانند. «وِلْدانٌ مُخَلَّدُونَ» «1»*
قيافه آنان مانند لؤلؤ درخشنده است. «حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤاً»
حکومت بهشتيان گسترده است. «مُلْکاً کَبِيراً»
رنگ لباس پذيرايى کنندگان سبز «خُضْرٌ» و جنس لباس آنان از ابريشم نازک «سُندُسٍ» و ضخيم «إِسْتَبْرَقٌ» است.
ساقى ابرار، پروردگار متعال «سَقاهُمْ رَبُّهُمْ» و نوع شراب آنها، طهور است.
«شَراباً طَهُوراً» (امام صادق عليه السلام فرمود: اين شراب، قلب بهشتيان را از غير خدا پاک مى‌کند. «2»)
2- با آنکه بهشت، فضل و لطف الهى است، امّا خداوند آن را مزد و اجر ابرار مى‌شمرد تا بهشتيان به کار خود ببالند. «إِنَّ هذا کانَ لَکُمْ جَزاءً»
3- پاداش‌هاى الهى بر اساس نيّت و کيفيّت انجام کار است، نه بر اساس کميّت کار و مقدار و مبلغ احسان. (چند قطعه نان جو و اين همه پاداش، فقط به خاطر داشتن اخلاص و ايثار است.) «إِنَّ هذا کانَ لَکُمْ جَزاءً وَ کانَ سَعْيُکُمْ مَشْکُوراً»
4- کسى که از مردم، نه پاداش طلب کند و نه تشکّر بخواهد، «لا نُرِيدُ مِنْکُمْ جَزاءً وَ لا شُکُوراً»، خداوند به او هم پاداش مى‌دهد و هم تشکّر مى‌کند. «کانَ لَکُمْ جَزاءً وَ کانَ سَعْيُکُمْ مَشْکُوراً»
5- تشکّر و قدردانى از تلاش ديگران، يک صفت الهى است. «سَعْيُکُمْ مَشْکُوراً»
6- نطفه بى‌مقدار «نُطْفَةٍ أَمْشاجٍ» بر اثر ايمان و عمل و اخلاص و ايثار به جايى مى‌رسد که آفريدگار هستى از او تشکّر مى‌کند. «وَ کانَ سَعْيُکُمْ مَشْکُوراً»
«1». طور، 24.
«2». تفسير مجمع البيان.
تفسير نور(10جلدى)، ج10، ص: 335