1- در برابر تهمت سحر و کهانت به قرآن، مقاومت کنيد. «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنا عَلَيْکَ الْقُرْآنَ»
2- قرآن به تدريج نازل شده است. «نَزَّلْنا عَلَيْکَ الْقُرْآنَ»
3- پياده کردن فرامين قرآن، صبر و مقاومت لازم دارد. نَزَّلْنا ... فَاصْبِرْ
4- پايدارى و صبر، در انجام فرمان پروردگار ارزش دارد نه در پافشارى به سليقههاى شخصى خود. «فَاصْبِرْ لِحُکْمِ رَبِّکَ»
5- فرامين الهى، براى رشد انسان است. «لِحُکْمِ رَبِّکَ»
6- انبيا به موعظه الهى نياز دارند. «فَاصْبِرْ لِحُکْمِ رَبِّکَ»
7- گناه پيشهگان و خلافکاران تلاش مىکنند که در رهبرى مسلمانان نفوذ کنند.
«فَاصْبِرْ لِحُکْمِ رَبِّکَ وَ لا تُطِعْ مِنْهُمْ آثِماً أَوْ کَفُوراً»
8- ياد خدا، انسان را صبور و مقاوم مىکند. فَاصْبِرْ ... وَ اذْکُرِ ... بُکْرَةً وَ أَصِيلًا
9- از اوقات مناسب براى ياد خدا، آغاز و پايان روز است. «بُکْرَةً وَ أَصِيلًا»
تفسير نور(10جلدى)، ج10، ص: 336