تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
عالِيَهُمْ ثِيابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَ إِسْتَبْرَقٌ وَ حُلُّوا أَساوِرَ مِنْ فِضَّةٍ وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً «21»
عالِيَهُمْ ثِيابُ: در حالى که بر آن پسران باشد جامه‌هاى کريمانه، سُندُسٍ خُضْرٌ: ديباى نازک به رنگ سبز، وَ إِسْتَبْرَقٌ: و ديباى محکم بافته و سفته با براقيت و درخشندگى، وَ حُلُّوا أَساوِرَ: و آراسته و زينت کرده شوند به دستبندهاى مِنْ فِضَّةٍ: که از نقره است. و در خبر است که نقره بهشتى بر وجهى صفا و شفاف است که آنچه ماوراى آن باشد توان ديد، و آن از تمام جواهر بهتر باشد، پس کثرت التذاذ و سرور در او بيشتر بود. وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ: و بياشامد ايشان را پروردگار ايشان، شَراباً طَهُوراً: شرابى پاک از ادناس و ارجاس، يا پاک کننده از غل و حسد و ساير صفات رذيله. و بعد از شرب، بدن را خوشبو سازد و به طريق عرق از بدن ترشح نمايد. و کثرت طيب او به مراتب از بوى مشک اطيب باشد برخلاف خمر دنيا که جز دنس و رجس و خباثت چيز ديگرى ندارد.
در منهج- از حضرت صادق عليه السّلام مروى است: چون مؤمن شراب
«1» منهج الصادقين، جلد 10، صفحه 109.
جلد 13 - صفحه 420
طهور بياشامد، از هرچه ماسوى است ميل نموده بالکليه متوجه مولى شود. «1» و اين منتهاى درجات صديقان است. و لذا اسناد سقى به رب نموده، و آن را از نعم سابقه ممتاز و به آن ختم ثواب ابرار نمود.
عبرت: عبد اللّه عمر روايت نموده: مرد حبشى نزد حضرت آمد، گفت: خدا شما را تفضيل داده بر حسن صورت و بياض لون، اگر ايمان آرم به آنچه به تو نازل شده و به آن عمل نمايم، با تو در بهشت درآيم يا نه؟ حضرت فرمود: بلى به خدائى که جان من در فرمان اوست که در دنيا مردى سياه باشد، در بهشت نور روى او هزار فرسخ تابد، بعد فرمود: هر که بگويد لا اله إلّا اللّه، او را عهدى باشد نزد خدا، و هر که بگويد: سبحان اللّه و بحمده، او را صد و بيست هزار حسنه بنويسند. يکى از حضار گفت: يا رسول اللّه پس هيچکس هلاک نشود و به عذاب گرفتار نگردد. حضرت فرمود: مردى باشد که در عرصات حاضر شود با چندان عمل که اگر بر کوه ابو قبيس نهند از جاى برود، و يک نعم از نعم الهى بيايد و آن را مستغرق سازد و آخر محتاج به فضل و رحمت الهى شود. بعد حضرت وصف بهشت فرمود و چون اين آيه تلاوت کرد: وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً، حبشى گفت: يا رسول اللّه آنچه در بهشت چشم تو بيند، چشم من خواهد ديد؟ فرمود: بلى، حبشى نعره‌اى زد و جان به حق تسليم نمود. عبد اللّه عمر گفت: به عزت خدا، رسول را ديدم که به دست مبارک خود آب بر او ريخت و در قبرش نهاد؛ پس به سعادت دارين فايز شد.