تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ هذِهِ تَذْکِرَةٌ فَمَنْ شاءَ اتَّخَذَ إِلى رَبِّهِ سَبِيلاً «29»
إِنَّ هذِهِ تَذْکِرَةٌ: بدرستى که اين سوره پندى و موعظه‌اى است که به آن متذکر شوند به امر آخرت؛ يا اين معامله اهل بيت در بذل و ايثار، عبرتى است مر مؤمنان که تبليغ را تا به مثل آن تأمل کنند و از مثل اين جزاها بهره يابند. يا اين رسالت آن مى‌کنى، در آن تذکره‌اى است مر طالبان راه حق را، فَمَنْ شاءَ اتَّخَذَ: پس هر که خواهد فراگيرد، إِلى رَبِّهِ سَبِيلًا: به قرب پروردگار
جلد 13 - صفحه 424
خود راهى را به وسيله کسب طاعات و خيرات و اجتناب از محرمات.
تبصره: آيه دليل است بر آنکه بندگان در تکاليف الهى مجبور نيستند، بلکه مختارند در فعل و ترک، و لذا مستوجب ثواب و عقاب شوند. و استطاعت هم قبل از فعل باشد، پس مبطل قول مجبره خواهد بود.