تفسیر نور (محسن قرائتی)
لا أُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيامَةِ «1» وَ لا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ «2» أَ يَحْسَبُ الْإِنْسانُ أَلَّنْ نَجْمَعَ عِظامَهُ «3» بَلى قادِرِينَ عَلى أَنْ نُسَوِّيَ بَنانَهُ «4» بَلْ يُرِيدُ الْإِنْسانُ لِيَفْجُرَ أَمامَهُ «5» يَسْئَلُ أَيَّانَ يَوْمُ الْقِيامَةِ «6»
به روز قيامت قسم مى‌خورم. و به نفس ملامت‌گر قسم مى‌خورم (که شما پس از مرگ زنده خواهيد شد.) آيا انسان مى‌پندارد که استخوان‌هاى او را (بعد از مرگ) جمع نمى‌کنيم؟ بلکه ما قادريم (خطوط سر) انگشتان او را (بار ديگر) درست کنيم، ولى انسان مى‌خواهد راه فسق و فجور را پيش روى خود باز کند. (لذا از روى ترديد) مى‌پرسد: روز قيامت چه وقت است؟