تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) فَإِذا بَرِقَ الْبَصَرُ «7» وَ خَسَفَ الْقَمَرُ «8» وَ جُمِعَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ «9» يَقُولُ الْإِنْسانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرُّ «10» کَلَّا لا وَزَرَ «11» إِلى‌ رَبِّکَ يَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ «12» يُنَبَّؤُا الْإِنْسانُ يَوْمَئِذٍ بِما قَدَّمَ وَ أَخَّرَ «13» بَلِ الْإِنْسانُ عَلى‌ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ «14» وَ لَوْ أَلْقى‌ مَعاذِيرَهُ «15» پس آنگاه که (در آستانه قيامت) چشم‌ها خيره گردد. و ماه تاريک شود و خورشيد و ماه جمع شوند. در آن روز انسان خواهد گفت: گريزگاه کجاست؟ هرگز، ملجأ و پناهگاهى نيست. آن روز قرارگاه فقط نزد پروردگار توست. آن روز انسان به آنچه پيش فرستاده و آنچه به جا گذاشته است خبر داده مى‌شود. با آن که انسان بر (نيک و بد) نفس خويش بينا است (که چه کرده و چه مى‌کند). اگر عذرهايى بتراشد. «1». اعلى، 2. جلد 10 - صفحه 308