اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أَ يَحسَب‌ُ الإِنسان‌ُ أَلَّن نَجمَع‌َ عِظامَه‌ُ «3»
آيا گمان ميکند انسان که ما هرگز نميتوانيم جمع کنيم استخوانهاي او را که بيايد و يک استخوان پوسيده در دست بگيرد و او را از هم بپاشد و بگويد: مَن يُحي‌ِ العِظام‌َ وَ هِي‌َ رَمِيم‌ٌ يس آيه 78. نميداند کسي که قدرت دارد از يک قطره عنق و عوج خلق کند که گفتند: دست ميبرد از قعر دريا ماهي ميگرفت و ميبرد مقابل چشمه خورشيد کباب ميکرد و ميخورد، و از امير المؤمنين است که فرمود: مادرش چون مينشست يک جريب جا را ما تحت او اشغال ميکرد. خدايي که تمام اقوال و افعال و اعمال بنده را جمع ميکند و فرداي قيامت حاضر ميکند که ميفرمايد: وَ وَجَدُوا ما عَمِلُوا حاضِراً کهف آيه 47، خدايي که اينکه عالم وسيع را از علوي و سفلي بلکه از مجرد و مادي از نيست صرف بهستي ميآورد قدرت ندارد استخوان پوسيده را انسان کند و زنده کند که بگويد:
أَ يَحسَب‌ُ الإِنسان‌ُ أَلَّن نَجمَع‌َ عِظامَه‌ُ که تعبير بلن ميکند که هرگز نميتواند.