پیام‌های تفسیر نور

1- سؤال و پرسش روانکاوى لازم دارد؛ زير سؤال بردن قيامت به خاطر دلبستگى به دنياست. يَسْئَلُ أَيَّانَ يَوْمُ الْقِيامَةِ ... کَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ 2- علاقه به دنيا زمانى بد و قابل سرزنش است که يا شديد باشد: «لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ» «3» و يا ملازم رها کردن قيامت باشد. «تُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ وَ تَذَرُونَ الْآخِرَةَ» 3- علاقه به دنيا بسترى براى انکار معاد است. «تُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ وَ تَذَرُونَ الْآخِرَةَ» 4- دنيا زودگذر است. گويا دنيا براى به آخر رسيدن عجله دارد و به سرعت سپرى مى‌شود. «تُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ» 5- يک دل، دو دوستى برنمى‌دارد. «تُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ وَ تَذَرُونَ الْآخِرَةَ» 6- انسان از عَجَل آفريده شده: «خُلِقَ الْإِنْسانُ مِنْ عَجَلٍ» «4»، اگر با عقل و وحى خود را مهار نکند، تنها به فکر دنياى عاجل است. «تُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ» 7- يکى از شيوه‌هاى تربيت مقايسه بين کفر و پاداش است: «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ- وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ باسِرَةٌ» 8- مسايل روحى و روانى در چهره انسان اثر مى‌گذارند. رنگ رخساره خبر «1». تفسير نورالثقلين. «2». انعام، 103. «3». عاديات، 8. «4». انبياء، 37. جلد 10 - صفحه 312 مى‌دهد از سّر ضمير. «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ- وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ باسِرَةٌ» 9- کسانى که در دنيا تنها خداوند را عبادت کردند: «فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ» «1»، تنها به او توکّل کردند: «عَلَيْهِ تَوَکَّلْنا» «2»، تنها نسبت به او خاشع بودند و از احدى نهراسيدند: «لا يَخْشَوْنَ أَحَداً» «3»، تنها از او کمک خواستند: «إِيَّاکَ نَسْتَعِينُ» و ...، در آن روز نيز تنها به او نظر دارند. «إِلى‌ رَبِّها ناظِرَةٌ» 10- دلبستگى به دنيا و رها کردن آخرت سبب اندوه و گرفتگى چهره در قيامت است. تُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ ... وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ باسِرَةٌ