تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ «22»
پس تبيين حال مردمان مى‌کند در آخرت:
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ: رويها در آن روز قيامت تازه و تابان، يا مسرور شادان باشند. مراد وجوه انبياء و اولياء و مؤمنان است که حق تعالى ايشان را با نضارت و طراوت گرداند تا ملائکه و ساير خلقان به اين علامت بدانند که ايشان فايزان و مقربان درگاه سبحانيند.
جلد 13 - صفحه 400