تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِلى رَبِّها ناظِرَةٌ «23»
إِلى رَبِّها ناظِرَةٌ: به سوى رحمت پروردگار خود نظر کننده و مستغرقند در مثوبات جليله که حق تعالى به آنها کرامت فرموده.
در توحيد صدوق و احتجاج از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام در حديثى فرمايد: منتهى شوند اولياى خدا بعد از فراغ از حساب، به نهرى که ناميده شود حيوان. پس شستشو کنند در آن و بياشامند از آن، پس سفيد گردد صورتهاى آنان به حالت نورانى. پس برود از ايشان کدرت و درن. پس امر شوند به بهشت، و در اين مقام نظر کنند به ثواب الهى، چگونه اثابه فرمايد ايشان را، اين است فرمايش: إِلى رَبِّها ناظِرَةٌ. «1» ايضا: ابن بابويه رحمه اللّه از حضرت عبد العظيم عليه السّلام از ابى محمود قال: قال على بن موسى الرضا عليه السّلام در فرمايش الهى: وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ إِلى رَبِّها ناظِرَةٌ، فرمود: يعنى مشرقه، نظر مى‌کنند ثواب پروردگار خود را. «2» تتمه: چون ببراهين عقليه و نقليه ثابت شده که ذات سبحانى از جسميت و عوارضات آن منزّه و متعالى است بنابراين آيه شريفه بتقدير مضاف باشد يعنى الى ثواب ربّها که مراد نعيم بهشتى است و اين تقدير در کلمات قرآنى شايع و معظم علماء و مفسرين همين را محقق دانسته‌اند.