تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
تَظُنُّ أَنْ يُفْعَلَ بِها فاقِرَةٌ «25»
تَظُنُ: گمان مىبرى تو اى بيننده يا به يقين بشناسد آن نفس، أَنْ يُفْعَلَ بِها فاقِرَةٌ: آنکه بجا آورده شود به او داهيه و عقوبتى که شکننده مهرههاى پشت باشد. اين کنايه از نزول عذاب است.