تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) کَلَّا إِذا بَلَغَتِ التَّراقِيَ «26» وَ قِيلَ مَنْ راقٍ «27» وَ ظَنَّ أَنَّهُ الْفِراقُ «28» وَ الْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِ «29» إِلى‌ رَبِّکَ يَوْمَئِذٍ الْمَساقُ «30» فَلا صَدَّقَ وَ لا صَلَّى «31» وَ لکِنْ کَذَّبَ وَ تَوَلَّى «32» ثُمَّ ذَهَبَ إِلى‌ أَهْلِهِ يَتَمَطَّى «33» أَوْلى‌ لَکَ فَأَوْلى‌ «34» ثُمَّ أَوْلى‌ لَکَ فَأَوْلى‌ «35» چنين نيست (که انسان مى‌پندارد) آنگاه که (در آستانه مرگ) جان به گلوگاه رسد. و گفته شود: چه کسى شفادهنده است؟ و (محتضر) بداند که هنگام جدايى است. و ساق پا به ساق ديگر بچسبد (و ديگر حرکتى نکند) در آن روز به سوى پروردگارت سوق داده شود. او که نه حق را تصديق کرد و نه نماز گزارد. بلکه تکذيب کرد و روى گردانيد. و سپس با کبر و غرور به سوى اهلش رفت. (عذاب الهى) براى تو شايسته‌تر است، شايسته‌تر. باز هم شايسته‌تر است، شايسته‌تر.