تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) ثُمَّ أَوْلى‌ لَکَ فَأَوْلى‌ (35) ثُمَّ أَوْلى‌ لَکَ‌: پس نيک سزاوار است تو را هول قيامت، فَأَوْلى‌: پس بغايت سزاوار است تو را خلود در جهنم. حق تعالى چهار بار به جهت مبالغه، اين لفظ را تکرار فرمود. بعد از اين نزول آيه، حضرت، ابو جهل را در مکه ديد. جامه‌اش بگرفت و گفت: اولى لک فاولى ثمّ اولى لک فاولى. ابو جهل گفت: به چه چيز، تو و خداى تو مرا تهديد مى‌کنيد، من عزيزترين مکه‌ام. چون روز بدر مغلوب و از پا درافتاد، عبد اللّه مسعود پير، و در کمال ضعف و بى‌قوتى نمى‌توانست جنگ کند. گويد: ابو جهل را ديدم در ميان کشتگان افتاده و رمقى داشت، پاى او گرفتم از ميان کشتگان بيرون آورده، پا بر پشتش نهادم، چشم باز و گفت: مکان بلندى پا نهادى. گفتم: به اين حال رسيدى، هنوز ترک تکبر و تجبر نکنى. گفت: مرا خواهى کشت، سه وصيت تو را کنم: 1- پيغمبر را [بگو که‌] در جهان از تو دشمن‌ترى نداشتم. 2- مرا به شمشير خودم بکش. 3- سر مرا از سينه ببر. عبد اللّه مسعود گويد: چون سرش بريدم، خواستم بردارم، نتوانستم و قوه نداشتم، ريسمانى به سرش بستم، مى‌کشيدم تا نزديک پيغمبر آوردم. حضرت مرا به بهشت بشارت داد، خدا را شکر نمود. جلد 13 - صفحه 405