تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَ لَيْسَ ذلِکَ بِقادِرٍ عَلى أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتى (40)
أَ لَيْسَ ذلِکَ بِقادِرٍ: آيا نباشد آنکه چنين ايجاد فرمايد: توانا، عَلى أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتى: بر اينکه زنده فرمايد مردگان را.
برهان: استفهام تقريرى است: حاصل کلام آنکه هر کس قادر باشد بر ابداء، البته قادر خواهد بود بر بعث و احياء، زيرا هر که توانا باشد بر اينکه نطفه را علقه و علقه را مضغه و مضغه را به لحم و عظام مبدل، پس تسويه آن نموده حيات به آن بخشد و حواس خمس و اعضا شريفه که هر يک از آن را فايده بسيار است کرامت و تقدير ذکر و انثى نمايد که منشأ تناسل است؛ هرآينه البته قادر خواهد بود بر اعاده آن بعد از موت براى مجازات اعمال و مکافات افعال.
و از حضرت باقر و صادق عليهما السّلام مروى است که: چون اين آيه نازل شد، حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود: سبحانک اللهم بلى.
از ابن عباس منقول است: هر که سوره اعلى بخواند، بايد بگويد سبحان ربى الاعلى؛ و هر که سورة القيمه تلاوت کند، بگويد: سبحانک اللهم بلى. «1»
«1» منهج الصادقين، جلد 10، صفحه 92.
جلد 13 - صفحه 407
سوره هفتاد و ششم (الدهر)
سورة الدهر: اين سوره را سورة الابرار و سورة الانسان نامند، و بنا به قول جميع اماميه، مدنى است.
عدد آيات: سى و يک.
عدد کلمات: دويست و چهل.
عدد حروف: هزار و سيصد.
ثواب تلاوت: ابن بابويه- از حضرت باقر عليه السّلام مروى است: هر که صبح پنجشنبه سوره هل اتى قرائت کند، حق تعالى صد حور العين بکر، و چهار هزار ثيّب به او تزويج فرمايد: و در بهشت با حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم باشد. «1» (به شرط ايمان و تقوى و عمل به لوازمات اين سوره مبارکه).
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ