تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فِيها يُفْرَقُ کُلُّ أَمْرٍ حَکِيمٍ «4»
فِيها يُفْرَقُ: در آن بيان کرده و فيصل داده شود، کُلُّ أَمْرٍ حَکِيمٍ: هر امرى که حکم کرده شده است در تمام سال، ارزاق و جميع منافع و مضار بندگان در دنيا مانند پستى و بلندى و سخط و رضا و قبول و رد و وصال و فراق و شقاوت و سعادت و رجا و يأس و تعيين اعمار و آجال و غير آن از ساير احوال بر وجهى که قابل زياده و نقصان نباشد در هيچ حال.
«1» تفسير مجمع البيان، ج 5، ص 61، چاپ کتابخانه آية اللّه العظمى المرعشى النجفى.
«2» تفسير نور الثّقلين، ج 4، ص 620، چاپ دار الکتب العلميه قم به نقل از تفسير على بن ابراهيم.
جلد 12 - صفحه 11