تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يَغْشَى النَّاسَ هذا عَذابٌ أَلِيمٌ «11»
يَغْشَى النَّاسَ: فراگيرد و احاطه نمايد همه مردمان را و ايشان چون مشاهده کنند گويند: هذا عَذابٌ أَلِيمٌ: اينست عذابى دردناک که خداى تعالى بر ما گماشته.
تبصره: مفسرين را در اين آيه اقوالى است:
1- ابن مسعود روايت نموده چون قريش ايمان نمى‌آوردند و حضرت را اذيت بسيار نمودند، حضرت دعا نمودند خدايا سخت گردان اخذ و سخط خود را بر بنى مضر و سالهاى يوسف را بر ايشان تنگ گير. حق تعالى هفت سال قحط و غلا را بر ايشان مسلط نمود تا کار تنگى بجائى رسيد که از غايت گرسنگى سگهاى مرده و استخوانهاى آنها را خوردند و سرگين و پشمهاى شتر را با خون ممزوج نموده مى‌خوردند و به جهت شدت گرسنگى به مرتبه‌اى چشمهاى ايشان خيره و تيره شد که ميان خود و آسمان مثل دخان و غبار مى‌ديدند، و اگر با هم سخن مى‌گفتند کلام هم مى‌شنيدند اما يکديگر را نمى‌ديدند، و به سبب نيامدن باران، غبار بسيار از زمين برانگيخته مى‌شد و به شکل دود در نواحى و اقطار منتشر گرديد و آن را سنة الغبراء گفتند. عاقبت ابو سفيان با جمعى خدمت حضرت گفتند: تو ما را به صله رحم امر مى‌کنى و قوم تو به گرسنگى هلاک شدند، سوگند خوردند که اگر دفع اين عذاب کنى ما ايمان آريم؛ حضرت به
جلد 12 - صفحه 14
زبان قوم دعا فرمود: