تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) سَأُرْهِقُهُ صَعُوداً «17» سَأُرْهِقُهُ صَعُوداً: زود باشد که در رسانم او را به عقبه‌اى که به مشقت بسيار بالاى آن رفت. اين تمثيلى است براى کسى که گرفتار شود به عذاب شاق و عقاب سخت که طاقت آن نداشته باشد. از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مروى است که: صعود کوهى‌ جلد 13 - صفحه 377 است از آتش، که وليد در عرض هفتاد سال به بالاى آن رسد. و چون بالا برآيد، به زير افتد. باز او را تکليف به آن نمايند و هميشه به اين عذاب معذب باشد. «1» در تبيان معنى آنکه: تکليف کنم او را به صعود، و آن صخره‌اى است در جهنم که بالاى آن نتوان رفت. پس او را در زنجيرهاى آتش کشيده از پيش مى‌کشند و از عقب گرزهاى آتشين مى‌زنند تا بعد از چهل سال بالاى آن رود.